Om historielaget

Slide background
Slide background
Full skjerm
dobbeltklikk
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background
Slide background

Historikk: om historielaget

Flora Historielag vart skipa i 2001. Ideen om å skipe eit historielag i Flora kom frå dåverande kultursjef Edvin Helgheim. Onsdag 28. mars 2001 møtte eit 30-tals historie-interesserte personar på Flora Alderssenter. Hiatorikarane Finn B. Førsund og Joar Stegane var innleiarar. Eit interimsstyre konstituerte seg etter påske: Jostein Midtbø, Turid Absalonsen Fimland, Denne e-postadressen er beskyttet mot programmer som samler e-postadresser. Du må aktivere javaskript for å kunne se den. Anders J. Moen, Harald J. Stavang, Bjørn Fjellheim, Odd Standal og Eli Bolette Høidal Tyvold. Dei utarbeide framlegg til vedtekter, og kalla inn til det første årsmøtet på kystmuseet 3. september 2001. Her vart Harald J. Stavang vald til leiar, med Jostein Midtbø, Turid Absalonsen Fimland, Odd Standal og Eli Bolette Høidal Tyvold som styremedlemmer.
Til skriftstyre vart valde, Bjørn Fjellheim, Anders J. Moen og John Aarønes. Laget hadde i 2018 kring 160 medlemer.

I tillegg til å involvere seg i mange ulike prosjekt for hente fram og sette fokus på lokalhistoria i Flora, har historielage kvart år gjeve ut årboka "Floraminne". Til saman gjev desse årbøkene eit variert og rikhaldig tilbakeblikk på lokalhistoria i det distriktet Flora kommune omfatta fram til årsskiftet 2019/2020. 

Vedtekter for Flora Historielag

Vedtekter for Flora Historielag

§ 1. Føremål med laget

Laget sitt føremål er å fremje interesse for og kunnskap om lokalhistorie og ættegransking i Flora kommune. Namnet på laget er Flora Historielag

§ 2. Arbeidsoppgåver

Flora Historielag skal:

  • vere ein pådrivar for at kulturminne kan bli tekne vare på i sitt opphavlege miljø.
  • ha som målsetting kvart år å gje ut minst eitt hefte med lokalhistorisk stoff.
  • vere ein pådrivar for å få gitt ut lokalhistoriske bøker i Flora kommune – både allmennhistorisk, gardshistorisk og genealogisk.
  • arbeide for elektronisk publisering av lokalhistorisk stoff frå Flora
  • også arrangere møte, kurs og ekskursjonar, eller stå bak andre tiltak som tener laget sitt føremål.
§ 3.Organisering

Flora Historielag er ein open medlemsorganisasjon der interesserte kan vere med ved å betale kontingent. Kontingent vert fastsett av årsmøtet.

Om heimesida

Velkommen til Flora Historielag si heimeside!

Heimesida skal vise fram kva historielaget er og kva laget steller med. Vi vonar at dette også kan gje idear og inspirasjon for dei som leitar etter informasjon om Flora si historie. Sit du på opplyningar som du gjerne vil dele med andre, så ta kontakt. Difor legg vi opp til at det skal vere lett å kome i kontakt med oss, også gjennom nettsida. Bruk dei kontakskjemaene som ligg på sida. Sjå også innom kallendaren vår. Der finn du historielaget sin aktivitet framover, og andre tillstellingar som historielaget samarbeider om.

Nettsida er i stadig utvikling, men ikkje alt er oppdatert til ei kvar tid. Flora Historielag er ein frivillig organisasjon der all aktivitet blir drive på dugnad. Difor kan ting ta litt tid, særleg når andre oppgåver må prioriterast. Men viktige opplysningar blir prioritert. Vi satsar og særleg på presentasjonen av det lokalhistoriske stoffet vi arbeider med, mellom anna ei relativt fyldig omtale av årsskriftet "Floraminne", der historielaget i år kjem med det 19. hefte. Desse årsskrifta er ei "gullgruve" for dei som er interessert i byen og kommunen si historie. Vi satsar og breidt når det gjeld bildemateriale, og vil etter som vi får tid og høve bygge opp eit arkiv av gamle bilde. Etter kvart kan det også kome lokalhistoriske artiklar og kommentarar. I utgangspunktet er det på nettsida mindre krav til stoffet og bakgrunnsmaterialet enn det som blir trykt i publikasjoner, t.d. "Floraminne", men sjølvsagt set vi også her høge krav til at dei historiske kjeldene, mest mogleg fortel sanninga. Digitale media har i så måte visse fordelar framfor trykte hefter og bøker, på nettsida kan vi redigere og justere tekst etterkvart som kjeldene og dokumentasjon blir innhenta, med rom for til dømes kommentarfelt og diskusjonar. Difor vonar vi på sterkt engasjement frå personar som er godt inne i lokalhistoria, eller kanskje sjølve har vore nær på hendingane vi fortel om.

Vel møtt i eit lokalhistorisk fellesskap!

Vi har også oppretta Facebookside:
Følg med på siste nytt.
Her kan du også komme med tilbakemeldingar til Historielaget.


 

Styret i Flora Historielag

Styret i 2020, valde på årsmøtet:

Styreleiar: Reidar Brandsberg

Kasserar: Ulf Brendø
Sekretær: Egil Russøy
Styremedlemmer: Tove Natvik, Oddvar Isene
Frå Slektsgranskingsgruppa: Øyvind Kleiven (2. vara til styret)
Vara til styret: Tore Gundersen (1. vara)

Skriftstyret :
Oddvar Isene (leiar/redaktør), Odd Standal, Grethe Stavø, Edvin Helgheim, Bjørg Mikalsen, Britt Berg Madsen

Laget sitt føremål:

Laget sitt føremål:

Flora Historielag sitt føremål er å fremje interesse og kunnskap om lokalhistorie og ættegransking i Flora kommune.

  • Laget skal likeeins vere ein pådrivar for at kulturminne skal bli tekne vare på i sitt opphavelege miljø.
  • Planen og målet er at laget kvart år gjev ut minst eitt hefte med lokalhistorisk stoff.
  • Vidare vil laget også arrangere møte, kurs og ekskursjonar, eller stå bak andre tiltak som tener føremålet.
  • Laget skal vere ein pådrivar for å få gitt ut lokalhistoriske bøker i Flora kommune, og skal likeeins arbeide for elektronisk publisering av lokalhistorisk stoff.

Grasrotandelen til Flora Historielag

No kan du gje grasrotandelen din hos Norsk tipping til Flora historielag.

Du kan registrere Flora historielag som mottakar av din grasrotandel ved å følge denne linken
https://www.norsk-tipping.no/grasrotandelen

Aktivitet Flora Historielag 2016

Aktivitet for året: 2016

Sjølv om dei sakene historielaget jobbar med gjennom året, ikkje alle er så synlege ute mellom medlemmene og i lokalmiljøet elles, så kan styret i laget også i år sjå attende på stor aktivitet.

Ei av dei store sakene er forarbeidet med TV-serien om "Kystagentane", som var omtala i fjor, og no er kome nokre steg vidare. Manusforfattar Petter Rosenlund, kjend som manusforfattar av TV-serien "kampen om tungtvannet", har fått kr 100 000 frå Norsk filminstitutt og arbeider no vidare på utvikling av manuset til "Kystagentane". Johan Moen frå firmaet Northwestwood er inne i prosjektet som førebels produsent, og har søkt Vestnorsk Filmsenter om stønad til vidare framdrift av prosjektet. Det tek tid å lage TV-serie. Det er mykje som skal på plass, og vi ønskjer å knyte til oss dyktige fagfolk, og helst få med utanlandske produksjonsmiljø, kombinert med norske fagmiljø. Då må ein få samla inn mykje midlar, og bruke tid på å bygge relasjonar og interesse for prosjektet vårt. Etter eit år med arbeid er vi framleis positive, og håpar og trur at vi skal klare å få realisert "Kystagentane" innan år 2025.

Elles nemner vi kort nokre av dei andre sakene som laget har engasjert seg i.

Opprustinga av "Kyrkjestova", det gamle raude huset ved Kinnakyrkja, er no fullført. Dette har vore eit samarbeid med Kinn sokneråd og Kinnaspelet, der Flora Historielag i hovudsak har teke del i arbeidet med innsamling av midlar. Den store dugnadsinnsatsen med opprustinga, er i hovudsak Soknerådet og Kinnaspelet som står bak. Huset blir no eit viktig supplement til kyrkja m.a. i samband med gudstenester, bryllaup, pilegrimsvandring og omvisningar av turistgrupper.

  • 29.februar hadde laget årsmøte, med 14 frammøtte. Styresamansetninga i år er omlag som i fjor. (Sjå under knappen Styret i Flora Historielag)
  • 14 april arrangerte historielaget historiekveld på Hjørnevikhagen. Dei som står bak nylanseringa av Elisabeth Welhaven si bok "Staden & stranden", Annette Friis og mannen, frå Bergen, presenterte boka. Bjarte Sindre kåserte om Welhaven-familien.
  • 27 mai var laget på synfaring oppe i Husefestura, for å relokalisere staden der den illegale radiostasjonen "Erica" låg under krigen. Med på turen var Tomas og Eirik Svardal, Bjarte Sindre, Otto Ullevålseter og Reidar Brandsberg. Det var ein flott tur i krevjande terreng, med ur og til dels store steinblokker.
  • 31. mai var historielaget med på lansering av boka om Einar Seim, i lag med Flora kommune og Selja Forlag.
  • 18.juni, under Kinnaspelet deltok styreleiar i møte med Riksantikvaren på Kinn, der ein mellom anna drøfta vedlikehald av Kinnakyrkja og bruk av det historiske miljøet på Kinn.
  • Ut over hausten var det fleire arrangement der historielagt står ansvarleg, eller har medansvar.
  • 20. oktober kom Florahistoria, bind 2. Flora historielag var medarrangør på boksleppet, saman med Selja Forlag og Flora kommune.
  • Haustmøtet blir 17. november på Kystmuseet. Bjarte Sindre vil kåsere om 1860-1945, som er perioden Florahistoria bind 2 handlar om. Torkjell Djupedal og Gaute Losnegård blir og med og presenterar Florahistoria bind 2. Forfattar Jan H. Landro presenterar si nye bok: "Bernt Tunold - vestlandsmålar i grønt og grått". Sal av "Floraminne 2016".
  • Foredrag av Frank Årebrot 26.november kl. 16.00 - 17.00  på Flora Samfunnshus. Friske sleivspark og skarpe analyser, mellom anna av kvifor USA har vorte så rart. Arrangør Flora Historielag i samarbeid Svanøy Folkeakademi. Arrangementet skulle eigentleg gått på Blomsterhagen, men er no flytta til Flora Samfunnshus. 

 

 

 

1945 Ludvik Botnen 17.mai

Floraminne med Ludvik Botnen sin tale 17. mai 1945

"Floraminne" har i år fleire artiklar om 2. verdskrig og freden i 1945. Mellom anna er det med eit kort utdrag av den tala Ludvik Botnen heldt 17. mai dette året. Vi legg ut heile tala her på heimesida, slik den stod i Firda Folkeblad. 24. mai 1945. Ludvik Botnen var redaktør i Firda Folkeblad frå 1934. Avisa vart stoppa i 1942, og første utgåva etter krigen kom ut 16. mai 1945.

Etter krigen var Ludvik Botnen  medlem av bystyret og ordførar i Florø kommune fleire periodar frå 1955, og seinare ordførar i Flora kommune 1976 - 1979. Han var stortingsrepresentant for Venstre i to periodar, frå 1961 til 1969, og sat 12 år i Venstre sitt landsstyre. I 1980 vart han tildelt kongens fortenestemedalje i gull.

Målet for kampen: Ei ny og betre tid

Tale for dagen 17. mai 1945

Dette er ein tale som var halden i Florø 17. mai. Det var ikkje meininga at talen skulle prentast, men då det er kome oppmoding om det, let eg den prenta likevel. (Ludv. Botnen)

" Det kan vere ei takknemmeleg oppgåve, men det er inga lett oppgåve å tale 17. mai i år. Det har vore sagt så mykje sant og godt, så mange vakre og varme ord desse dagane - av kjende menn som har stade fremst i kampen, heime og ute, at det vert vanskeleg å finne nye ord som folk kan tykkje mun i.
Så er vi og gripne av dei store hendingane, vi er så fylte av jubel og glede, det strøymer på oss, - men å finne ord for kjenslene sine i desse stunder, ja prøv det kven som vil.
Det er mest ufatteleg det heile. Det er som vi desse dagane har gått redde for at vi skulle vakne opp av ein vedunderleg draum. Og det er enno slik at vi held på å gløyme oss sume tider, og er i ferd med å liste oss bort til dei som vi visste hadde radio i ein kjellar, eller ute i skog og mark, og spør etter nytt. Det er som vi enno i ørske og av gamal skrekk, gløymer oss sjølve, og lurer på om det er gestapo i byn i dag.
Og så er det sant likevel.
Vi har gjennom lange og tunge år sett fram til at atter skulle maidagen renne over landet vårt. At vi skulle verte løyst får trælekår og vinne vår fridom på nytt.
No er det ikkje tvil lenger. - Denne store folkemengda, og endå større folkemengde kringom i by og bygd overalt i Norges land, vitnar om det, at det atter er 17. mai i eit fritt Noreg.
Og flaggstengene står ikkje lenger nakne. atter vaier flagget, vårt kjære norske flagg. " Fritt fløymer flagget med blåe kross i kvitt. Fritt ser du atter landet og kallar det for ditt"
Det er ikkje underleg at det er jubel og glede. det er ikkje underleg at 17. mai i dag er ein 17. mai som aldri før, jamvel om vi hadde ynskt meir sol over dagen.
For no veit vi det . Vi har ikkje alltid stade saman den 17. mai her i landet. Men "no veit vi kva er trældom, no veit vi kva er band"
Gud gjeve vi måtte leve etter den visdom vi no har fått gjennom dei lange og myrke år, slik at vi alltid held fridomsfana høgt i dette land!
Fedrane våre har lært oss den skikken å takke for det vi får. Dette skal vi også hugse i dag.  I takksemd går tankane våre til dei som stridde for oss. Fyrst og fremst til våre mektige allierte. Dei har vi sett vår lit til gjennom alle desse år. Dei trudde vi på, også den gongen det såg som myrkast ut. Ja ikkje ein gong et Dunkerque kunne ta trua frå det store fleirtalet her i landet. Og vi har i grunnen aldri våga å tenkje den tanken ut, at det skulle gå gale.

Men vi er byrge i dag for at litt av æra fall på nokre av nordmennene sjølve. På dei som drog ut og tok kampen opp. Fyrst og fremst kongen og hans rådgjevarar. Så dei mange som fylgde etter. Dei visste at dei våga livet, at dei kunne verte stelt mot muren dersom dei kom i klørne på Gestapo. men dei kunne ikkje sjå på dette trælelivet, og litt av eventyrhugen låg vel og i dei, dei tok sjansen og reiste, og melde seg til teneste der ute.

Det var ein redaktør her på Vestlandet som skreiv i bladet sitt, då kongen og regjeringa den 7. juni 1940 reiste til England, at vi vonar dei snart må kome heim att og ta opp att arbeidet sitt her. Den tyske pressesjefen i Bergen var ikkje noko særleg begeistra for det ynsket, og det skulle vi no ikkje vente av han heller. men no kan vi i alle fall seie det høgt og tydeleg at det er dette ynsket vi har gått med alle, at både dei styrande og alle andre gode nordmenn som kjempa for vår sak, snarast skulle kome heim att. Og det er trua på at dette skulle skje, som har halde oss oppe.

Men også her heime hadde vi dei som  heldt fram med kampen. Deira innsats er så visst ikkje den minste. Dei arbeidde under dei vanskelegaste tilhøva og var kanskje utsette for den største fåre, desse heimefrontens menn. Med livet som innsats har dei skrive eit blad i norsk soge som aldri skal gløymast. Kven skulle kunde våge å tru at eit folk som vårt, eit folk som ættled etter ættled hadde levd i fred og ingen fåre, at dette folket hadde så mange verkelege menn, når det ein gong galdt.

Vi skal vete å heidre dei. Og vi skal vete å heidre dei rette, - Det var nok mange som vilde vere med i heimefronten dei siste vekene, folk som kanskje høvde betre til å sitje i "robåtar". Det er ikkje dei vi tenkjer på. - Men dei som midt for augo til tyskarane, eller i skog og fjell - stendig forfylgd av fienden - dreiv sin kamp, dei skal ha ein plass i hjarto våre for all framtid.

Tankane våre i denne stund går også til alle dei som i aprildagane 1940 drog ut til kamp. Dei måtte gje opp, men dermed skal ikkje deira innsats verte gløymd. Med små hjelpemidlar, men med eit djervt mot gjorde dei det dei kunde. Dei var iallfall villige til å stå vakt om fridomen, og nettopp dei skapte den kampånd som har vore med oss, og bore oss gjennom dei tunge år.

Både frå krigen her i landet, og frå kampen seinare , der ute, ligg der nordmenn att. Dei fekk ikkje sjå det frie Norge, dei fekk ikkje sjå maidagen renne på nytt over vårt kjære fedreland. Men utan deira innsats hadde heller aldri vi nått fridomen. Difor skal tankane våre gå til dei, vi veit at deira tankar til siste stund var hos oss.  - "Vi har de døde med oss den dag vi kommer igjen".

Det som har vore tyngst for oss i denne tida, er alle dei som kom i klørne på Gestapo, og hamna i konsentrasjonslæger  og tukthus , her i landet og i Tyskland. Og det som verre var, at så mange staute og gode nordmenn laut lata livet for desse bødlane, for di dei hadde ein einaste tanke: å ikkje gje opp kampen for Noreg.

Og enda fanst det dei her i landet som tala om den store kulturnasjonen som skulle berge Europa. Men over 95 % av det norske folket resonerte sunt, og finn utløysing for sine tankar i dette uprenta diktet, at:

 "-- dei som leid i lekkjer

skal sessast høgt i dag.

Og  fridoms martyrminne

skriv namn i sogelag.

Dei dømde diktaturet

med rettferds dyre blod.

Og det fekk bødlen sanna

han fatig herre stod".

 

Her er ikkje tid til å nemne alle dei område der gode nordmenn verka i denne tida. Men vi kunne ta dei i fleng; dei som heldt motet oppe med å bera radiomeldingane fram, dei som la ryggen til for å skaffe mat, dei som stod urokkelege når krava kom frå dei nye styremaktene - det er nok å nemne lærar- og prestestriden - dei som finansierte kampen o.s.b.

Her var gode krefter heime. Og av og til i denne tida har vi kunne forstå den kjende utlendingen som eingong sa til Fritjof Nansen:  "Eg misunner Dykk å ha eit slikt land å elske, og eg misunner Dykk å ha eit slikt folk til å elske det."

Vi skal ikkje skape disharmoni i vår vakre glede i dag, med å stogge for lenge ved dei som sveik. Det er folk som vi er ferdige med, og vi skal kome oss over dette syrgjelege kapitlet. Eg går atter til det ukjende diktet:

"I gleda grødest såri

frå dei som sveik so stygt.

Dei gløymest alt med åri

med folket byggjer trygt -

båd dei som smaug og smatt seg

i feige vinnings bås,

og dei som skreiv og batt seg

i hird og hakelås."

Det er likevel ein ting vi ikkje kan ha samvet til å gå forbi , i 17. mai-talen i år; Det er sagt at no har vi lært, og at vi vil gå styrkt ut av denne krisa. Sjølv om over 95 % av folket hadde den rette innstillinga i hovudspørsmåla kampen stod om, og sjølv om vi har sett innsats og prestasjonar av einskildmenn, som vi aldri har drøymt om, så skal vi likevel ikkje vere så sikre på det. På mange område har moralen svikta, svikta så sterkt at det kan gå generasjonar før vi kan byggje oppatt det heile.

Eg vågar likevel å trøyste meg med at det kan ikkje berre skuldast på låk folkekarakter. Det må vere dette at krigen er noko vondt, noko unaturleg. Den skapar ikkje berre menn, den skapar og snyltarar og veike karakterar.  Og det må i alle fall på festdagen i dag vere vår von, at krigen haldast vekke for framtida, så kan også det norske samfunnet reisast att.  Å ta kampen opp mot alt det vonde frå krigens tid, det må vere ei av våre store oppgåver no.

Den festrus vi lever i i dag, den kan ikkje vare. Vi går atter mot den grå kvardagen. Det er då det spørst om vi har lært noko. Det krevst eit stort arbeid for å reise landet att. Det kan sjå ut som det vert lagt tunge byrder på oss. Men det skal gå, det skal gå dersom vi i den grå kvardagen tek med oss den fedrelandskjærleik vi ber i hjarto våre i dag. Då vert ikkje oppgåvene tunge byrder, dert vert kjære plikter. Lat oss hugsa, og ta med oss, dei orda som Øksnevad nyleg siterte etter den engelske kongen: "Det var ein liten gut som bar ein annan gut opp ein stor bakke. Det der er ei tung byrd, var det ein som sa. Det er ikkje noko tung byrd, sa guten, det er bror min".

Det er ikkje noko tung byrd, det er bror min. Under det mottoet måtte vi kunne makte oppgåvene våre.

Lat oss hugse ein ting når vi no går til arbeid. Vi ynskjer å gjere opp. Vi ynskjer ikkje at ugjerningane skal stå ustraffa.  - Kjære folk! Lat ikkje dette vere den samlande tanke i dag. Lat oss ikkje gjere noko som vi vilde fordømme hos andre. Lat oss ikkje gjere noko som ein gong i framtida kan føre oss opp i elende på nytt. Lat oss fyrst og fremst stå fast og leve slik at det viser i gjerning at no er det slutt på den vonde tida. Lat oss prøve å vise at det no stig fram ei ånd, eit samfunn som byggjer på rettferd og humanitet. Går vi ikkje inn for dette, ja då har vi tapt av syne det vi kjempa for. No skal kvar einskild av oss i byggjande arbeid i fredens tid, vise om vi kan gjere ære på dette fagre landet vårt.

Når jubelen over freden vart så veldig her i Noreg, så er det ikkje minst av den grunn at landet vårt vart spara for det sistestore oppgjerdet. Det vi har gått gjennom desse 5 åra, vilde sikkert vere for inkje å rekne, samanlikna med å få eit oppgjerd mellom stormaktene innan landegrensene. Då vilde vi ha sett landet ruinert, slik som vi før har sett eit stykke Noreg - vårt nordlegaste fylke - brent og herja. Også  i takksemd for at dette ikkje hende, skal vi gå til arbeid med god vilje. Arbeid og samarbeid. Det vonar eg i alle fall vi har lært i denne tida, at vi kan stå meir samde. Vi ynskjer ikkje einsretting, og førar-systemet vil for alle tider minne oss nordmenn om trælesinnet. Men måtte vi i alle fall stå samde når det gjeld dei store spørsmål! Eg tviler ikkje på at vi skal greie det materielle atterreisingsarbeidet . Måtte vi og greie atterreisingsarbeidet åndeleg sett!

Det var så symbolsk den fyrste meldinga som kom frå Oslo etter kapitulasjonen: "Det var slutt på blendinga." -  Eg vonar vi kan legge meir i denne meldinga. At det i og med freden og fridomen også er slutt på all åndeleg myrklegging, og at vi aldri meir skal blenda for ljoset i vårt kjære fedreland!

Skal vi våge å gå framtida i møte med så ljose voner og med så sterk tru? Det vågar vi ikkje å svare på i dag. Men kan vi gjere det, ja då kan vi også med heil hug syngje det verset av fedrelandssalmen som vi har sløyfa i desse åra under okkupasjonen:  "No er det i Noreg atter dag, -----"

Årsrapport: 2015

Eit uvanleg aktivt år i Flora Historielag

Flora Historielag sitt første styremøtet i  januar hadde oppe to viktige saker som kom til å prege deler av aktiviteten gjennom året 2015.  Den eine var restaureringa av det raude huset ved kyrkja på Kinn, som i saksdokumenta har fått namnet "Kyrkjestova". Tidleg på året i 2014 gjekk det rykte om at dette huset kanskje måtte rivast, for å bygge eit nytt og funksjonelt hus til bruk for den kyrkjelege aktiviteten.  Det vart hevda at huset var i så dårleg stand at det vart for dyrt å reparere,  om ein skulle få til eit tenleg hus til kyrkja sine behov. Og pengar hadde soknerådet alt for lite av. Historielaget  tok kontakt med soknerådet, og tilbaud å hjelpe til med finansieringa, ved å starte ein innsamlingsaksjon. Vilkåret var at huset kunne takast vare på og restaurerast mest mogleg slik det hadde vore då det vart flytta dit frå Nærøya. Torleif Reksten vart engasjert som prosjektleiar for innsamlingsaksjonen, og utover hausten 2014 og etterjulsvinteren, tok pengane til å kome inn. Kva som skjedde vidare med huset står å lese om i Floraminne som kjem ut om ca. 3 veker. Men mellom anna viste det seg at huset var i langt betre stand enn det ein hadde frykta.

Den andre saka på møtet i januar var å få lage ei bok med forteljingar frå Florø, forfatta av Firda-journalist Knut Magnussen, der han fortel  frå oppveksten sin i byen. Forteljingane hadde kvar for seg stått på trykk i Firda, og det var no svært interessant å kunne samle dei i ei bok. Det vart tidleg klart at dette ville bli ei bok med morosame glimt og eit skrått blikk på bylivet i Florø gjennom deler av 1950- 60-åra. Grethe Stavø vart engasjert som redaktør og leiar av prosjektet.

12. mars arrangerte Flora Historielag ein Krigsminnekveld på Kystmuseet. Mellom anna vart det vist ein video som historielaget hadde produsert, om radiostasjonen Roska. 115 interesserte møtte opp på arrangementet, og det vart seld over 90 DVD-ar med videoen som var vist. Dette vart på ein måte starten på eit større prosjekt som historielaget la grunnlaget for i 2015. I mai gjorde styret vedtak om å starte eit forprosjekt til ein TV-serie om motstandsarbeidet på kysten av Sogn og Fjordane under krigen. Her kunne Roskasendaren og fleire av agentane som deltok i motstandsrørsla, bli sentrale aktørar. Petter Rosenlund, manusforfattaren bak serien "Kampen om tungtvatnet", vart kontakta, og så langt har han gjeve ei positiv tilbakemelding.  Historielaget ser føre seg ein lang prosess, der målet er å ha ein TV-serie klar til 75 års jubileet for freden, i 2020, men det kan fort ta endå lengre tid.

7. august arrangerte Flora Historielag, i samarbeid med Botnane og Årebrot Grendalag, ein tur til Skogaskor, staden der Roskasendaren låg under krigen. Turen var ei 70-årsmarkering av åtaket på sendaren, der motstandsmannen, løytnant Atle Svardal vart skoten den 13. mars 1945. Det kjem meir om denne minnemarkeringa i Floraminne for 2015. Til saman var det over 90 personar som tok turen opp til Skogaskor denne dagen. Skogaskor er namnet Isak Breivik nytta på denne staden. Med på turen var også Petter Rosenlund, for å gjere seg kjend med området og det som skjedde der.

Flora Historielag har no planlagt eit arrangement for medlemmane i laget og sponsorane til prosjektet, på Kystmuseet 10. desember. Der vil manusforfattaren Petter Rosenlund orientere nærmare om filmprosjektet, som  har fått arbeidstittelen "Kystagentane".

Utover desse sakene, har historielaget m.a. engasjert seg i historisk vandring på Kinn, under Kinnaspelet , der historikar og forfattar Bjarte Sindre, tok fleire turar rundt på sørsida av øya mellom Kinnakyrkja og kaia. Historielaget var og medarrangør, saman med Flora Krigshistorielag, 
for ei vandring mellom bunkersar og krigsminner i Storåsen.

Historielaget har også tatt del i møte vedkomande planer for kulturminne i kommunen, og engasjert seg i debatten om stadnamn og vegnamn. To frå laget sit i nemnda som arbeider med neste bind av Florahistoria, som Selja Forlag skal gje ut i 2016. Forfattar er som sist Gaute Losnegård.  

Ei av hovudoppgåvene til laget er å gje ut det lokalhistoriske årsskriftet "Floraminne". Her blir det kvart år vald eit skriftstyre som får ansvar for å samle inn, skrive og redigere, aktuelt lokalhistorisk stoff frå Flora kommune og distriktet. Dette har historielaget gjort kvart år sidan det vart skipa i 2001. Det er 15. årgang som no kjem ut i månadskiftet.

Flora Historielag har 180 medlemmer  som fram til utgangen av oktober har betalt kontingenten for 2015. Årskontingenten inkluderer et eksemplar av Floraminne.